Μία “μικρή” ιστορία με “μεγάλα” συμπεράσματα
Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Πήγα, που λες, να πάρω τον καφέ μου από το πρωινό μου στέκι. Από εκείνα τα μικρά καθημερινά τελετουργικά που δεν τα σκέφτεσαι καν. Μπαίνεις, λες την καλημέρα σου, παραγγέλνεις, βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους, παίρνεις το ποτήρι στο χέρι — ενίοτε κάθομαι και δουλεύω λίγο — και συνεχίζεις τη μέρα σου.
Ένα πρωί, πριν λίγες μέρες, διαπίστωσα ότι έλειπε ένας από τους εργαζόμενους. Ένα παιδί που συνήθως είναι εκεί. Ήσυχο, ευγενικό, πάντα πρόθυμο. Ρώτησα τι έγινε.
«Είχε ένα μικροατύχημα με το μηχανάκι», μου είπαν. «Τίποτα σοβαρό».
Την επόμενη μέρα έμαθα ότι δεν ήταν ατύχημα με το μηχανάκι.
Ήταν δυστύχημα με την κοινωνία.
Ο νεαρός, Ινδός φοιτητής, πήγαινε μια παραγγελία στις καινούργιες φοιτητικές εστίες στη Λεμεσό. Τον σταμάτησαν τρία πιτσιρίκια, οριακά ανήλικα. Του επιτέθηκαν. Με λοστό. Με χέρια. Με εκείνη την ανεξήγητη βία που δεν ψάχνει αφορμή, ψάχνει απλώς σώμα με σωστή απόχρωση για να ξεσπάσει.
Δεν τον έκλεψαν. Δεν του πήραν τίποτα.
Τον χτύπησαν και έφυγαν.
Οι λέξεις κάποτε πιάνουν λοστό
Το παιδί αυτό δεν είναι «από εδώ». Είναι από την Ινδία. Σπουδάζει. Διαβάζει τη νύχτα. Δουλεύει μέσα στη μέρα, όχι μία, αλλά δύο δουλειές για να τα βγάλει πέρα. Θα μπορούσα να σταθώ στο πόσο ευγενικός είναι, στο πόσο χαμογελαστός, στο πόσο καλόβολος. Και είναι όλα αυτά.
Αλλά ας μην πέσουμε κι εμείς στην παγίδα.
Δεν είναι απαραίτητο ένας ξένος να είναι άριστος φοιτητής, τίμιος εργαζόμενος, γλυκομίλητος συνομιλητής και χαμογελαστός για να αξίζει να μην τον χτυπήσουν. Δεν χρειάζεται να περάσει από αυξημένης δυσκολίας εξετάσεις καλής συμπεριφοράς για να αναγνωριστεί ως άνθρωπος.
Απλώς δεν σηκώνεις λοστό και χέρι πάνω σε άνθρωπο.
Είναι τόσο απλό, όσο δύσκολο φαίνεται για κάποιους.
Όταν τον είδα και τον ρώτησα αν πήγε στην Αστυνομία, μου είπε όχι. Γιατί; «Επειδή είναι παιδιά. Επειδή δεν ξέρουν τι κάνουν.» Αυτό είπε αυτός που είναι επίσης παιδί. 22 ετών. Μου είπε ότι αφού δεν τον έκλεψαν, μάλλον είναι μπερδεμένα παιδιά.
Σκέψου το λίγο.
Το θύμα βρήκε χώρο μέσα στον πόνο του φουσκωμένου του ποδιού για να δικαιολογήσει τους θύτες του. Και εμείς, ως κοινωνία, δυσκολευόμαστε πολλές φορές να βρούμε χώρο…
Διαβάστε περισσότερα
