Ο μεγαλύτερος αθλητικός πνεύμονας της πόλης έχει προ πολλού αποφραχτεί.
Αργά και σταθερά, πεθαίνει ενώπιον των Λεμεσιανών, αφού το πάλαι ποτέ ένδοξο Τσίρειο στάδιο, τείνει να γίνει ερείπιο… έρμαιο μιας δράκας ανθρώπων, που ουδεμία σύνδεση έχουν με την κοινωνία.
Εσωστρεφείς, ωσάν και πρόκειται για κανά συνδικάτο, που λειτουργεί αυστηρώς με τους δικού του κανόνες, ουδέποτε αφουγκράστηκαν την κοινή γνώμη και την συλλογική επιθυμία των Λεμεσιανών, να εκσυγχρονιστούν οι χώροι για να μπορούν οι αθλητές και πολίτες του τόπου να το απολαμβάνουν.
Παρωχημένες πολιτικές, κομματικά και προσωπικά συμφέροντα έχουν καταστήσει την περιοχή του Τσιρείου, ένα έκτρωμα που καμία σχέση δεν έχει με τον σκοπό ανέγερσης του.
Μεταξύ τεράστιων κουφωμάτων στις κερκίδες και ικεσίες μήπως και πάρουν ένα ακόμη μεγάλο κρατικό κονδύλι, οι «απαγωγείς» του Τσιρείου κατάφεραν να διώξουν κατά κάποιο τρόπο και τον Μίλαν Τράϊκοβιτς.
Καθόλου περίεργο, αφού άμα κιόλας το συγκρίνεις ο σεβασμός, το ήθος η ταπεινότητα και η αξιοπρέπεια που αποπνέει ο σπουδαίος αυτός αθλητής, καμία σχέση δεν έχει με το σκοτάδι, την αλαζονεία, την ασέβεια και την έλλειψη αυτοκριτικής που διαθέτουν οι «απαγωγείς» του Τσιρείου.
Δεν συνάδουν, δεν έχουν καμία σχέση και δεν τους ταιριάζει.
Αντιθέτως, ταιριάζει σ’ όλους εμάς του Λεμεσιανούς και την διαχρονική απάθεια- άγνοια που μας διακατέχει.
