Κάθε φορά που η Κύπρος τυλίγεται στις φλόγες, η εύκολη δικαιολογία είναι η ίδια, οι υψηλές θερμοκρασίες, οι δυνατοί άνεμοι, η κλιματική αλλαγή. Όλα αυτά ασφαλώς δυσκολεύουν την κατάσταση. Δεν ανάβουν όμως τη φωτιά.
Την ανάβει ο άνθρωπος.
Τη μία από βλήματα της Εθνικής Φρουράς, την άλλη από αναμμένα κάρβουνα, από χρήση σμιριλιού, από εργασίες σε μελίσσια, από παράνομους σκυβαλότοπους. Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τις τελευταίες πυρκαγιές στην Κύπρο. Όχι κάποιο φυσικό φαινόμενο, αλλά η ανθρώπινη αμέλεια, η ανευθυνότητα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, η εγκληματική αδιαφορία.
Το ερώτημα είναι απλό: πόσες ακόμη φωτιές χρειάζονται για να βάλουμε μυαλό;
Κάθε καλοκαίρι ακούμε τις ίδιες προειδοποιήσεις. Η Πυροσβεστική, το Τμήμα Δασών, η Πολιτική Άμυνα και οι εθελοντές εκπέμπουν καθημερινά σήμα κινδύνου. Τα δελτία ειδήσεων προειδοποιούν για ακραίο κίνδυνο πυρκαγιάς. Κι όμως, κάποιοι συνεχίζουν να συμπεριφέρονται σαν να μην τους αφορά. Σαν να μην έμαθαν τίποτα από όσα έζησε αυτός ο τόπος.
Αν σήμερα δεν θρηνούμε ξανά ανθρώπινες ζωές και ολόκληρα χωριά, το οφείλουμε στην αυτοθυσία των πυροσβεστών, των δασοπυροσβεστών, των εθελοντών και όλων όσοι δίνουν μάχη με τις φλόγες. Δεν γίνεται, όμως, να θεωρούμε δεδομένο ότι κάθε φορά θα προλάβουν το κακό. Κάποια στιγμή η τύχη τελειώνει.
Η Κύπρος δεν έχει ξεχάσει τις φονικές πυρκαγιές του 2021 στην ορεινή Λάρνακας ούτε τις καταστροφές στην ορεινή Λεμεσό. Έχουμε θρηνήσει νεκρούς, έχουμε δει σπίτια να γίνονται στάχτη, ανθρώπους να χάνουν τους κόπους μιας ζωής και δάση που χρειάστηκαν δεκαετίες για να μεγαλώσουν να εξαφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες. Κι όμως, συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη.
Ήρθε η ώρα να σταματήσουν οι εκκλήσεις και να αρχίσουν οι συνέπειες. Όποιος, από αμέλεια ή ανευθυνότητα, προκαλεί πυρκαγιά δεν βάζει μόνο φωτιά σε ξερά χόρτα. Βάζει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, περιουσίες, ολόκληρες κοινότητες και τον φυσικό πλούτο της χώρας. Αυτό δεν είναι ένα απλό λάθος. Είναι μια πράξη με βαρύτατες συνέπειες και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Η Πολιτεία οφείλει να αυστηροποιήσει τις ποινές και να εφαρμόζει τον νόμο χωρίς εκπτώσεις. Γιατί όταν κάποιοι εξακολουθούν να μην καταλαβαίνουν από εκκλήσεις, ίσως καταλάβουν από τις συνέπειες.
Δεν φταίει πάντα η φύση. Πολλές φορές ο μεγαλύτερος εχθρός της είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.
Του Παναγιώτη Τούμπα
