Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Υπάρχει μια δυσκολία με τη Μέρα του Πατέρα. Δεν ξέρει πάντα πώς να σταθεί. Δεν έχει την ευκολία της Μέρας της Μητέρας, με τα λουλούδια, τα συγκινητικά μηνύματα, τις κάρτες και τα μεγάλα «σ’ αγαπώ».
Η Μέρα του Πατέρα μοιάζει συχνά πιο αμήχανη. Λες ένα «χρόνια πολλά ρε μπαμπά», λαμβάνεις ως απάντηση ένα «να ’σαι καλά» και τελειώνει η σεμνή τελετή.
Ίσως γιατί πολλοί πατέρες δεν έμαθαν πως να γιορτάζουν αυτή την ιδιότητα. Έμαθαν να δουλεύουν, να πληρώνουν, να οδηγούν, να περιμένουν έξω από φροντιστήρια, γήπεδα, νοσοκομεία, σχολεία. Έμαθαν να κουβαλούν σακούλες, λογαριασμούς, ευθύνες και σιωπές. Τίποτα απ αυτά με χάρη, “σωστά” ή τρυφερά.
Και δεν εννοώ ότι αυτά όλα είναι δική τους αποκλειστικά ευθύνη. Σαφώς και σε πολλές οικογένειες τα μοιράζονται πατέρας και μάνα και σε πολλές οικογένειες αποτελούν αποκλειστικά ευθύνη των μανάδων. Οι πατεράδες δυσκολεύονται στην διαχείριση του ρόλου.
Ο πατέρας δεν είναι πάντα ήρωας
Ας το πούμε χωρίς κορδέλες και φρου φρου: δεν είναι όλοι οι πατεράδες ήρωες. Κάποιοι είναι απόντες. Κάποιοι είναι δύσκολοι. Κάποιοι είναι αυστηροί χωρίς λόγο. Κάποιοι μπεδρέυουν την αγάπη με την εξουσία. Κάποιοι νομίζουν ότι, αν δεν λείψει το ψωμί από το τραπέζι, δεν λείπει τίποτα από το παιδί.
Κι όμως, λείπουν πολλά.
Λείπει η κουβέντα, η αγκαλιά. Λείπει το «είμαι περήφανος για σένα» χωρίς να πρέπει πρώτα να φέρεις βαθμούς, μετάλλια ή επιτυχίες. Λείπει το «συγγνώμη», αυτή η λέξη που για κάποιους πατεράδες είναι πιο δύσκολη κι από το να διαχειριστούν ήττα με 6-0 από τον αιώνιο αντίπαλο.
Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Υπάρχουν πατεράδες που δεν ξέρουν να αγαπούν όπως θα θέλαμε, αλλά αγάπησαν όπως μπορούσαν. Αδέξια. Σιωπηλά. Με πράξεις που δεν μοιάζουν με αγάπη την ώρα που συνέβαιναν.
Με το να ξυπνούν πριν από όλους. Με το να γυρίζουν σπίτι κουρασμένοι και να μη λένε τι τους έσπασε μέσα στη μέρα. Με το να κρατούν όρθια μια οικογένεια, ακόμη κι όταν οι ίδιοι δεν ήταν καθόλου όρθιοι.
Η γενιά που δεν μιλούσε
Πολλοί πατέρες μιας άλλης γενιάς μεγάλωσαν σε σπίτια όπου το συναίσθημα θεωρούνταν αχρείαστη πολυτέλεια. Ο άντρας έπρεπε να είναι δυνατός. Δηλαδή, να μη μιλά. Να μη λυγίζει. Να μη δείχνει. Να μη ζητά βοήθεια. Να μη λέει…
Διαβάστε περισσότερα
