Σε 5,5 και πέντε χρόνια φυλάκισης αύξησε το Εφετείο τις ποινές δύο προσώπων για κατοχή 211,10 γραμμαρίων μεθαμφεταμίνης με σκοπό την προμήθεια, κρίνοντας ότι οι πρωτόδικες ποινές δεν αντανακλούσαν τη σοβαρότητα των αδικημάτων.
Με ομόφωνη απόφαση, η οποία εκδόθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 2026, έγιναν δεκτές οι εφέσεις του Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας. Η ποινή του ενός κατηγορουμένου αυξήθηκε από τέσσερα σε 5,5 χρόνια και του δεύτερου από 3,5 σε πέντε χρόνια φυλάκισης.
Οι δύο κατηγορούμενοι, κατόπιν παραδοχής, κρίθηκαν ένοχοι για συνωμοσία, παράνομη κατοχή και κατοχή ελεγχόμενου φαρμάκου τάξεως Α΄, δηλαδή μεθαμφεταμίνης, με σκοπό την προμήθειά της σε άλλα πρόσωπα.
Ο ένας αντιμετώπιζε επιπλέον κατηγορία για παράνομη παραμονή στη Δημοκρατία μετά τη λήξη της άδειας προσωρινής διαμονής του.
Η ποσότητα εντοπίστηκε σε κατοικία στη Λευκωσία
Τα 211,10 γραμμάρια μεθαμφεταμίνης εντοπίστηκαν κατά τη διάρκεια αστυνομικής έρευνας σε κατοικία στη Λευκωσία, όπου διέμεναν οι δύο κατηγορούμενοι.
Η μεθαμφεταμίνη βρέθηκε στο υπνοδωμάτιο στο οποίο διέμενε ο ένας από αυτούς. Το Κακουργιοδικείο διαπίστωσε ότι τα ναρκωτικά βρίσκονταν στην από κοινού κατοχή τους, με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους.
Πρωτοδίκως είχε επιβληθεί ποινή φυλάκισης τεσσάρων ετών στον έναν και 3,5 ετών στον δεύτερο. Η διαφοροποίηση βασίστηκε, μεταξύ άλλων, στη νεαρή ηλικία και το λευκό ποινικό μητρώο του δεύτερου, ενώ ο πρώτος ήταν μεγαλύτερης ηλικίας και είχε προηγούμενη καταδίκη.
«Πασιφανής αναντιστοιχία» στις πρωτόδικες ποινές
Ο Γενικός Εισαγγελέας προσέβαλε τις ποινές ως «έκδηλα ανεπαρκείς», υποστηρίζοντας ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν απέδωσε την απαιτούμενη βαρύτητα στη σοβαρότητα των αδικημάτων, στην ανάγκη αποτροπής και στους επιβαρυντικούς παράγοντες.
Το Εφετείο επανέλαβε ότι δεν καθορίζει εξαρχής την ποινή που επιβάλλει το πρωτόδικο δικαστήριο. Παρέμβαση δικαιολογείται μόνο όταν η ποινή είναι αντικειμενικά έκδηλα ανεπαρκής ή υπερβολική ή όταν διαπιστώνεται σφάλμα αρχής.
Στη συγκεκριμένη υπόθεση διαπίστωσε «πασιφανή αναντιστοιχία» ανάμεσα στη σοβαρότητα των αδικημάτων και τις ποινές, καθώς και «ουσιώδη απόκλιση» από το πλαίσιο που έχει διαμορφώσει η νομολογία σε παρόμοιες υποθέσεις.
Σημείωσε επίσης ότι η νομολογία έχει επανειλημμένα τονίσει τη σοβαρότητα των αδικημάτων ναρκωτικών και την ανάγκη αποτρεπτικών ποινών, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για κατοχή με σκοπό την προμήθεια σε τρίτους.
Περιορισμένη βαρύτητα στις προσωπικές περιστάσεις
Το Εφετείο έκρινε ότι το Κακουργιοδικείο είχε συνυπολογίσει ορθά τους επιβαρυντικούς και μετριαστικούς παράγοντες. Σε αυτούς περιλαμβάνονταν η παραδοχή ενοχής και το γεγονός ότι οι κατηγορούμενοι δεν ήταν οι τελικοί διακινητές, αλλά λειτουργούσαν ως κρίκοι στην αλυσίδα διακίνησης.
Ωστόσο, τα δεδομένα αυτά δεν μπορούσαν, σύμφωνα με το Εφετείο, να δικαιολογήσουν ποινές που δεν αντανακλούσαν τη σοβαρότητα της κατοχής μεγάλης ποσότητας μεθαμφεταμίνης με σκοπό την προμήθεια.
Το Δικαστήριο υπογράμμισε, τέλος, ότι οι προσωπικές περιστάσεις των κατηγορουμένων έχουν περιορισμένη βαρύτητα σε σοβαρά αδικήματα ναρκωτικών, παρά την ανάγκη εξατομίκευσης της ποινής. Σε τέτοιες υποθέσεις προέχουν η προστασία του κοινωνικού συνόλου και η αποτελεσματική εφαρμογή του νόμου.
Πηγή: ΚΥΠΕ
