Η Τουρκοκύπρια δημοσιογράφος που αφιέρωσε τη ζωή της στους αγνοουμένους της Κύπρου
Η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ δεν υπήρξε απλώς μια δημοσιογράφος που έγραψε για τους αγνοούμενους. Υπήρξε μία από τις ελάχιστες φωνές στην Κύπρο που τόλμησαν να μπουν εκεί όπου οι κοινωνίες προτιμούν συχνά να σωπαίνουν: στα θαμμένα τραύματα, στις μαζικές ταφές, στις οικογενειακές σιωπές, στα εγκλήματα που δεν χωρούσαν εύκολα σε καμία «εθνική» αφήγηση.
Με αφορμή τον θάνατό της, η μνήμη επιστρέφει σε μια διαδρομή σχεδόν μισού αιώνα στη δημοσιογραφία, αλλά κυρίως σε μια ζωή αφιερωμένη στην αλήθεια, στους συγγενείς των αγνοουμένων, στη συμφιλίωση και στη δύσκολη πράξη της κοινής μνήμης.
Η ΕΙΔΗΣΗ ΠΟΥ ΒΑΡΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΔΥΟ ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ
Ο θάνατος της Σεβγκιούλ Ουλουντάγ δεν αφορά μόνο την τουρκοκυπριακή κοινότητα. Αφορά ολόκληρη την Κύπρο. Γιατί το έργο της ξεπέρασε από νωρίς τα σύνορα της γλώσσας, της πλευράς, της κοινότητας και της πολιτικής βολής.
Έγραφε στα τουρκικά για την εφημερίδα «Yenidüzen» και στα ελληνικά, μέσω του «Πολίτη», μιλώντας ταυτόχρονα σε δύο κοινωνίες που συχνά άκουγαν μόνο τις δικές τους πληγές. Εκείνη επέμενε να δείχνει και τις πληγές του άλλου. Όχι για να συμψηφίσει τον πόνο. Όχι για να αθωώσει κανέναν. Αλλά για να θυμίσει ότι η αλήθεια, όταν μοιράζεται, μπορεί να γίνει γέφυρα. Όταν κρύβεται, γίνεται ξανά απειλή.
ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΚΩΣΙΑ ΣΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΡΗΞΗΣ
Η Σεβγκιούλ Ουλουντάγ γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1958. Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική της πορεία το 1980, σε μια Κύπρο ακόμα βαθιά τραυματισμένη από τη βία των προηγούμενων δεκαετιών, αλλά και από τον διαχωρισμό που είχε πλέον παγιωθεί στην καθημερινότητα.
Από τα πρώτα της βήματα δεν έδειχνε να ενδιαφέρεται για την ασφαλή δημοσιογραφία των ανακοινώσεων. Την τραβούσαν οι άνθρωποι που έμεναν έξω από την επίσημη ιστορία: οι γυναίκες, οι εργάτες, οι νέοι, οι ξεχασμένες γειτονιές, οι αφανείς ιστορίες, οι φωνές που δεν έφταναν στα πρωτοσέλιδα.
Σε παλαιότερη καταγραφή της διαδρομής της, η ίδια περιγραφόταν ως δημοσιογράφος και ακτιβίστρια της ειρήνης. Αυτός ο διπλός προσδιορισμός δεν ήταν διακοσμητικός. Ήταν ο τρόπος με τον οποίο δούλευε. Δεν έβλεπε τη δημοσιογραφία ως απλή καταγραφή γεγονότων, αλλά ως πράξη…
Διαβάστε περισσότερα
