Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Πενήντα δύο χρόνια από την είσοδό του στο Billboard, το ακαταμάχητο riff των Lynyrd Skynyrd εξακολουθεί να κουβαλά μαζί του τη γοητεία, τις αντιφάσεις και τα σκοτεινά φαντάσματα του αμερικανικού Νότου
Για κάποια τραγούδια υπάρχει ανάγκη για εισαγωγή και επεξήγηση. Το «Sweet Home Alabama» κάνει μόνο του και την εισαγωγή και τις συστάσεις και, πριν καλά-καλά αρχίσει, δίνει και “σωστές” οδηγίες χρήσης:
«Turn it up».
Δυναμώστε το και …καλό ταξίδι.
Η σημερινή επέτειος δεν αφορά την κυκλοφορία του τραγουδιού. Το single είχε κυκλοφορήσει περίπου έναν μήνα νωρίτερα. Στις 27 Ιουλίου 1974, όμως, εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο Billboard Hot 100, ξεκινώντας ταπεινά από το Νο 93. Ήταν η πρώτη παρουσία των Lynyrd Skynyrd στον συγκεκριμένο κατάλογο. Αργότερα θα έφτανε μέχρι το Νο 8, αποτελώντας τη μεγαλύτερη επιτυχία τους στα αμερικανικά charts.
Πενήντα δύο χρόνια μετά, το τραγούδι δεν χρειάζεται πια charts και απολογισμούς. Αρκούν οι τρεις πρώτες νότες. Και αντανακλαστικά θα εμφανιστεί ένας άνθρωπος που θα χτυπήσει ρυθμικά το τιμόνι, κάποιος που θα ψιθυρίσει το ρεφρέν και κάποιος πιο εκφραστικός ο οποίος θα προσποιηθεί ότι παίζει κιθάρα, το γνωστό air guitar, ακόμη κι αν στην πραγματική ζωή δεν μπορεί να κουρδίσει ούτε παιδικό παιχνίδι με γρανάζια.
Το ενδιαφέρον, όμως, είναι ότι πίσω από αυτή την ανέμελη τελετουργία κρύβεται ένα τραγούδι πολύ λιγότερο αθώο και πολύ περισσότερο αντιφατικό απ’ όσο ακούγεται.
Ένα «σπίτι» στο οποίο δεν κατοικούσε κανένας
Ας αρχίσουμε από το πρώτο παράδοξο: κανένας από τους τρεις δημιουργούς του τραγουδιού δεν καταγόταν από την Αλαμπάμα.
Ο τραγουδιστής Ronnie Van Zant και ο κιθαρίστας Gary Rossington ήταν από το Τζάκσονβιλ της Φλόριντα. Ο Ed King, που έγραψε το χαρακτηριστικό riff που όλοι αναγνωρίζουμε από την πρώτη νότα, είχε γεννηθεί στην Καλιφόρνια. Το περίφημο «γλυκό σπίτι» ήταν, επομένως, περισσότερο μία αντιπροσωπευτική ιδέα παρά διεύθυνση κατοικίας.
Οι Lynyrd Skynyrd είχαν ήδη χτίσει μια περσόνα άγριων, μακρυμάλληδων παιδιών του Νότου. Ακόμη και το ανορθόγραφο όνομά τους προερχόταν από τον Leonard Skinner, καθηγητή γυμναστικής που είχε στείλει τον νεαρό Rossington στη διεύθυνση επειδή τα μαλλιά του ακουμπούσαν στον γιακά του πουκαμίσου. “Υπέροχες” εποχές που κάποιοι…
Διαβάστε περισσότερα
