Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Υπάρχουν ταινίες που γερνούν και χάνουν την επαφή τους με την εποχή. Υπάρχουν ταινίες που γίνονται μουσειακά εκθέματα σε οπτικοακουστική μορφή. Τις βλέπεις με κάποιο σεβασμό, με λίγο επιτηδευμένο δέος και μερικές φορές με λίγη ως πολύ υπομονή. Λες «ναι, οκ, θεωρείται κλασική, το καταλαβάινω» και μετά ανοίγεις το κινητό σου για να δεις αν σου απάντησε κανείς ελπίζοντας όντως να σου έχει στείλει κάποιος για να απασχοληθείς με κάτι όση ώρα παίζει η ταινία.
Υπάρχει όμως και ο «Ταξιτζής» του Σκορσέζε.
Πενήντα χρόνια μετά, δεν μοιάζει με ταινία που έρχεται από το 1976. Ή μάλλον δεν μοιάζει αναχρονιστική με συγκεκριμένη παρελθοντική χρονολογία. Μοιάζει με ταινία που σε περίμενε. Υπομονετικά. Με αναμμένη μηχανή. Με το ταξί σταματημένο έξω από την πόρτα μας. Και με έναν οδηγό που δεν ρωτά πού πάμε, διότι ξέρει ήδη.
Ο Τράβις Μπικλ δεν είναι εν έτη 2026 ο βετεράνος του Βιετνάμ που γυρίζει τη νύχτα στους βρόμικους δρόμους της Νέας Υόρκης, κοιτάζει από το παρμπρίζ την παρακμή και βράζει μέσα του μέχρι να γίνει έκρηξη. Είναι κάτι πιο ενοχλητικό. Είναι ο μοναχικός άνθρωπος που δεν αντέχει τον κόσμο, αλλά δεν μπορεί και να υπάρξει έξω από αυτόν. Θέλει να τον καθαρίσει. Να τον τιμωρήσει. Να τον σώσει. Δηλαδή, με άλλα λόγια, να τον καταστρέψει …για το καλό του.
Πολύ γνώριμη λογική, αν το καλοσκεφτείς ή αν κοιτάξεις γύρω σου.
Διότι ο Τράβις σήμερα δεν θα οδηγούσε απαραίτητα ταξί. Μπορεί να δούλευε ως delivery ή security. Μπορεί να καθόταν όλη μέρα σε ένα δωμάτιο με χαμηλό φως, μπροστά από μια οθόνη, γράφοντας σχόλια κάτω από ειδήσεις, βίντεο και αναρτήσεις ανθρώπων που δεν γνώρισε ποτέ. Μπορεί να είχε κανάλι, ψευδώνυμο, φωτογραφία προφίλ με σημαία, έναν λύκο ή αρχαίο πολεμιστή ή κάτι εξίσου “διακριτικό” διακριτικό. Μπορεί να μιλούσε για «κάθαρση», για «βρομιά», για «προδότες», για «σάπιο σύστημα». Ίσως να ήταν εκείνος που πάντα κάποιος του φταίει. Πάντα κάποιος πρέπει να πληρώσει. Ενώ πάντα ο ίδιος είναι παρεξηγημένος.
Αθώο πράγμα η μοναξιά, μέχρι να αρχίσει να φορά στολή αποστολής.
Ο Σκορσέζε, ο Πολ Σρέιντερ και ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δεν έφτιαξαν απλώς έναν αντιήρωα. Έφτιαξαν ένα σύμπτωμα. Έναν άνθρωπο τόσο αποκομμένο, τόσο ανίκανο να επικοινωνήσει, που στο…
Διαβάστε περισσότερα
