Τους πεσόντες, τους αγνοουμένους και όλους όσοι πολέμησαν στις τάξεις του 251 Τάγματος Πεζικού τίμησε ο Υπουργός Υγείας Νεόφυτος Χαραλαμπίδης, στο ετήσιο μνημόσυνο που τελέστηκε στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου, στον Κόρνο.
Στον επιμνημόσυνο λόγο του, ο Υπουργός αναφέρθηκε στη δράση του Τάγματος κατά την τουρκική εισβολή του 1974, στις οικογένειες που εξακολουθούν να αναζητούν απαντήσεις και στην ανάγκη συνέχισης των προσπαθειών για εξακρίβωση της τύχης κάθε αγνοουμένου.
Η αντίσταση του 251 Τάγματος Πεζικού
Το 251 Τάγμα Πεζικού είχε την έδρα του στην Κερύνεια, στην περιοχή της Παναγίας της Γλυκιώτισσας. Η ζώνη ευθύνης του εκτεινόταν από την περιοχή του Τέμπλους μέχρι τους βόρειους πρόποδες της Άσπρης Μούττης.
Σύμφωνα με όσα ανέφερε ο κ. Χαραλαμπίδης, από το βράδυ πριν από την εισβολή ο διοικητής του Τάγματος, Αντισυνταγματάρχης Παύλος Κουρούπης, είχε διατάξει τη διασπορά των αντιαεροπορικών όπλων και είχε θέσει τη Μονάδα σε ετοιμότητα.
Νωρίς το πρωί της 20ής Ιουλίου 1974, το στρατόπεδο δέχθηκε αεροπορική επίθεση. Με την έναρξη της τουρκικής απόβασης στο Πέντε Μίλι, τμήματα του Τάγματος κινήθηκαν προς την περιοχή, ενώ η διαταγή για απόκρουση της απόβασης έφθασε όταν οι τουρκικές δυνάμεις είχαν ήδη αποβιβαστεί.
Παρά τα περιορισμένα μέσα και τη συντριπτική υπεροχή του αντιπάλου, οι άνδρες του 251 ΤΠ αντιστάθηκαν. Όπως σημείωσε ο Υπουργός, για δύο ημέρες περιόρισαν τις δυνάμεις εισβολής στην περιοχή του προγεφυρώματος, καθυστέρησαν τη συνένωσή του με τον τουρκικό θύλακα της Λευκωσίας και έδωσαν χρόνο στην Εθνική Φρουρά να οργανώσει την αντίδρασή της.
Στις 22 Ιουλίου, οι ενισχυμένες τουρκικές δυνάμεις κινήθηκαν προς την Κερύνεια. Απέναντί τους βρίσκονταν οι άνδρες του 251 ΤΠ, εξαντλημένοι από τη διήμερη μάχη, έφεδροι του 306 Τάγματος Επιστρατεύσεως και δύο λόχοι της 33ης Μοίρας Καταδρομών.
Η υπεροχή των δυνάμεων εισβολής οδήγησε στη διάρρηξη των αμυντικών γραμμών, με τους μαχητές του Τάγματος να συνεχίζουν να αντιστέκονται κατά την υποχώρησή τους. Εκεί θεάθηκε για τελευταία φορά να μάχεται ο Παύλος Κουρούπης, του οποίου η τύχη εξακολουθεί να αγνοείται.
Όσοι επέζησαν και ανασυντάχθηκαν επέστρεψαν στη μάχη κατά τη δεύτερη φάση της εισβολής, αρχικά στη γραμμή Μιας Μηλιάς–Κουτσοβέντη και ακολούθως στην περιοχή Ιδαλίου–Ποταμιάς.
Το χρέος προς τις οικογένειες
Ο Υπουργός υπογράμμισε ότι, 52 χρόνια μετά το καλοκαίρι του 1974, κάποιες οικογένειες εξακολουθούν να περιμένουν οριστική απάντηση για την τύχη των ανθρώπων τους.
Οι περισσότεροι άνδρες του Τάγματος ήταν νέοι που υπηρετούσαν τη θητεία τους ή είχαν κληθεί ως έφεδροι. Άλλοι έπεσαν στο πεδίο της μάχης, άλλοι τραυματίστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και άλλοι εξακολουθούν να περιλαμβάνονται στον κατάλογο των αγνοουμένων.
Ο κ. Χαραλαμπίδης τόνισε ότι σε όλους οφείλεται η ίδια τιμή, ενώ συνέδεσε τον σεβασμό προς τους πεσόντες και τους αγνοουμένους με τη διατήρηση της ιστορικής αλήθειας και την άρνηση αποδοχής της κατοχής ως μόνιμης κατάστασης.
Προσήλωση σε λύση του Κυπριακού
Στον λόγο του επανέλαβε ότι η Κυπριακή Δημοκρατία παραμένει προσηλωμένη σε λειτουργική και βιώσιμη λύση του Κυπριακού, στη βάση των αρχών των Ηνωμένων Εθνών και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όπως ανέφερε, η επιδιωκόμενη λύση πρέπει να τερματίζει την κατοχή και να διασφαλίζει ειρήνη, ασφάλεια και αξιοπρέπεια για όλους τους νόμιμους κατοίκους της Κύπρου.
Κλείνοντας, επισήμανε ότι το χρέος παραμένει: να διατηρείται ζωντανή η μνήμη όσων υπερασπίστηκαν την Κερύνεια, να στηρίζονται οι οικογένειες και να συνεχίζεται η προσπάθεια εξακρίβωσης της τύχης κάθε αγνοουμένου μέχρι να λάβει κάθε οικογένεια την απάντηση που δικαιούται.
«Το δικό μας χρέος δεν είναι να επαναλάβουμε τη θυσία τους. Είναι να φανούμε αντάξιοί της», ανέφερε.
Πηγή: Κυπριακή Δημοκρατία – Gov.cy
