Γράφει ο Νίκος Κατσαρός
Υπάρχει κάτι σχεδόν πεισματάρικο στο θερινό σινεμά. Σε μια εποχή που όλα χωρούν σε μια οθόνη κινητού, που οι πλατφόρμες μάς υπόσχονται ταινίες χωρίς να σηκωθούμε από τον καναπέ, κάποιοι εξακολουθούν να διαλέγουν την καρέκλα έξω, το πανί κάτω από τον ουρανό, τον ήχο που μπερδεύεται με τη νύχτα και την αίσθηση ότι η ταινία δεν αρχίζει ακριβώς όταν σβήνουν τα φώτα. Αρχίζει λίγο νωρίτερα. Όταν ψάχνεις θέση. Όταν ακούς τις πρώτες κουβέντες γύρω σου. Όταν μυρίζει καλοκαίρι.
Το θερινό σινεμά δεν είναι απλώς ένας τρόπος προβολής. Είναι τελετουργία. Έχει μέσα του κάτι από παλιά γειτονιά, κάτι από διακοπές χωρίς να φύγεις από την πόλη, κάτι από εκείνες τις βραδιές που δεν χρειάζονται πολλά για να μείνουν στη μνήμη. Μια οθόνη, λίγες καρέκλες, ποπ κορν ή λεμονάδα, μια αυλή, μια πλατεία, ένα θεατράκι, μια παραλία. Και από πάνω, το μόνο ταβάνι που δεν παλιώνει ποτέ: ο ουρανός.
Το σινεμά πριν γίνει εμπειρία πολυτελείας
Πριν ο κινηματογράφος γίνει multiplex, αριθμημένες θέσεις, Dolby αίθουσες και online κράτηση, ήταν πρώτα απ’ όλα συνάντηση. Ο κόσμος μαζευόταν για να δει εικόνες να κινούνται. Στην Ευρώπη, στην Αμερική, στη Μεσόγειο, σε πλατείες, καφενεία, αυλές και πρόχειρους χώρους, η προβολή είχε κάτι δημόσιο και κοινοτικό. Δεν ήταν μόνο η ταινία. Ήταν το γεγονός.
Στην Ελλάδα, με την οποία η Κύπρος μοιράζεται πολλά από την αισθητική και τη μνήμη του θερινού σινεμά, οι πρώτες υπαίθριες προβολές συνδέονται με τις αρχές του 20ού αιώνα. Το πανί απλωνόταν πρόχειρα, η εικόνα έτρεμε, ο ήχος δεν υπήρχε ακόμη ή ερχόταν αργότερα, και όμως ο κόσμος στεκόταν μπροστά σε κάτι που έμοιαζε με θαύμα. Τη δεκαετία του ’60, τα θερινά σινεμά έγιναν μαζικό αστικό φαινόμενο. Γειτονιές ολόκληρες είχαν το δικό τους σινεμά. Δεν ήταν έξοδος πολυτελείας. Ήταν κομμάτι της καθημερινότητας.
Παράλληλα, στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, τα drive-in έδωσαν μια διαφορετική εκδοχή υπαίθριας κινηματογραφικής εμπειρίας: ταινία από το αυτοκίνητο, οικογένειες, ζευγάρια, παρέες, τεράστιες οθόνες και μια Αμερική που έβλεπε σινεμά μέσα από το παρμπρίζ. Άλλο είδος, άλλη κουλτούρα, ίδια βασική ιδέα: η ταινία δεν χρειάζεται πάντα τοίχους για να λειτουργήσει.
Η γοητεία του υπαίθριου σεντονιού
Το θερινό…
Διαβάστε περισσότερα
